امیر معاوی، زندانی سیاسی محبوس در زندان بابل، دوران حبس خود را سپری می کند.

بنا به گزارشهاى رسيده  ، امیر معاوی، زندانی سیاسی، اهل محله ملاشیه احواز ، در حالی دوران حبس تعزیری توام با تبعید خود را در زندان بابل سپری می کند که از حق اعاده دادرسی، استفاده از آزادی مشروط و یا اعزام به مرخصی محروم شده است. امیر معاوی از فروردین ماه ۱۳۹۰، تحت بازداشت و در حال سپری کردن دوران حبس تعزیری ۲۵ ساله توام با تبعید خود است.

به نقل از یک فرد نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”آقای از فرودین ماه سال ۱۳۹۰ دوران حبس تعزیری خود را در حالی سپری کرده که با انواع شکنجه ها و آسیبهای روحی روانی مواجه شده است. حتی تا به امروز ۱۳ سال و ۶ ماه از دوران حبس تعزیری ۲۵ ساله توام با تبعید خود را سپری کرده ولی دادستان احواز پرونده وی را برای آزادی مشروط و یا اقدامات دیگر لحاظ نکرده است.”

لازم به اشاره است، امیر معاوی، در تاریخ ۳۱ فروردین ماه ۱۴۰۳، هنگام برگزاری تحم اعتراضی، اهالی کوی ملاشیه احواز، از سوی نیروهای امنیتی، دستگیر و پس از انتقال به بازداشتگاه اداره اطلاعات احواز و طی مراحل بازجویی ها با اتهاماتی از قبیل «قتل یک مامور نیروی انتظامی»، «مجروحیت یک سرباز نیروی انتظامی در جریان آن اعتراضات»، «اقدام علیه امنیت ملی» و «محاربه» تحت انواع شکنجه های جسمانی و روحی قرار گرفت و در تیر ماه ۱۳۹۰، در پی اتمام بازجویی ها به زندان کارون احواز منتقل شد اما در پی تعطیلی زندان کارون، در تاریخ ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۴، به زندان (مرکزی) شیبان احواز، منتقل شد.

پس از اتمام بازجویی ها، امیر معاوی، توسط بازپرس شعبه دادسرای عمومی و انقلاب احواز، بررسی و پس از تنطیم کیفرخواست پرونده وی با صدور قرار جلب به دادرسی به دادگاه انقلاب احواز، ارجاع شد.

امیر معاوی، در پائیر سال ۱۳۹۰، توسط قاضی کیاستی ـ رئیس شعبه ۴دادگاه انقلاب احواز، محاکمه و در بهمن ماه همان سال، از بابت اتهام «محاربه» به تحمل ۳۵ سال حبس تعزیری توام با تبعید به زندان بابل، محکوم شد و در پی ثبت اعتراض و انجام اقدامات حقوقی، حبس تعزیری ۳۵ ساله توام با تبعید این زندانی سیاسی به ۲۵ سال حبس تعزیری با تبعید به زندان بابل، تبدیل و در سال ۱۳۹۶، به وی ابلاغ شد و امیر معاوی، در تاریخ ۱۱ بهمن ماه ۱‍۳۹۹، برای تحمل دوران حبس تعزیزی ۲۵ ساله توام با تبعید خود به زندان بابل، منتقل شد.

همچنین، بخش دیگر پرونده امیر معاوی، با اتهامات «قتل یک مامور نیروی انتظامی» و «جرح یک سرباز نیروی انتظامی» توسط قاضی شعبه دادگاه کیفری ۱ احواز، بررسی و از این بخش از اتهامات، تبرئه شد و علی نعامی(شریفی)، عباس(جاسم) حیدریان، علی(طه) حیدریان، و عبدالرحمان(ناصر) حیدریان، بعنوان افراد متهم به «قتل عمد» آن مامور نیروی انتظامی، از سوی قاضی شعبه دادگاه کیفری ۱ احواز، محاکمه و به اعدام محکوم شدند و پس از طی مراحل دادرسی و تائید قطعی این حکم در دیوان عالی کشور، در تاریخ ۲۰ خرداد ماه ۱۳۹۱، اعدام شدند.

زندانیان محبوس در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که ناقض ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی و روحی گوناگون که اکثر این بیماریها از زمانی که این افراد در زندان محبوس شدند با آنها دست به گربیان شده و از سوی دیگر هم پرونده سازی های گسترده که مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از آن بعنوان یک اهرم فشار برای سرکوب و ارعاب بر زندانیان سیاسی و امنیتی وارد می کنند مورد استفاده قرار گرفته است.